Kids Mommy Stuff Personal Persoonlijk

Mijn kleuter is bang dat ze dood gaat…

31 oktober 2018
Lola is altijd al een gevoelig meisje geweest. Ze kan zich zorgen maken om de gekste dingen en voelt vaak al vrij snel aan wanneer er iets mis is. Ze is altijd erg geïnteresseerd is alles, zo ook in “leven en dood”. In principe is daar niets mis mee, maar nu ze er af en toe zelfs niet van kan slapen is het wel erg sneu.

Ik wil niet dood gaan, mama

Zachtjes hoor ik haar huilen in haar bedje. Ik voel dat er iets niet klopt en loop naar haar toe om haar te troosten. Wanneer ik vraag waarom ze huilt, verteld ze snikkend “ik wil niet dood gaan, mama”. Oef! Jeetje! Wat een zwaar onderwerp, voor een vierjarige kleuter. Ik probeer haar te troosten en leg uit dat ze nog laannnnng niet dood gaat.

Heeeel veel rimpeltjes

Dan verteld ze dat alleen oma van den Broek (mijn oma, die inmiddels al bijna 100 jaar oud is), misschien wel binnenkort dood zal gaan. “Maar die is ook al heeeeel erg oud.” Ik leg haar uit dat we niet precies weten wanneer we dood gaan, maar dat de meeste mensen pas dood gaan als ze heeeeel veel rimpeltjes hebben.

Ik merk dat ze langzaam weer wat rustiger wordt en wil gaan slapen. Gelukkig.

Nu al zoveel zorgen

Een paar avonden later wordt Lola opnieuw huilend wakker. Dikke tranen. Ik moet haar echt helemaal wakker maken om te kunnen troosten. Ze is zo ontzettend verdrietig. Ze heeft eng gedroomd en is er erg van onder de indruk. Ik herken dat wel. Ik droom ook zo ontzettend realistisch, dat alles net echt is. Bij nachtmerries is dat natuurlijk vreselijk.

Nou is ze natuurlijk ook vorige week ook nog met de fiets gevallen, waar ze nu nog steeds erg veel angst door heeft. Zodra we haar achter op de fiets zetten verkrampt ze helemaal en raakt ze totaal in paniek. Zo zielig. Ook dat voorval heeft veel indruk op haar gemaakt. Ik vind het zo sneu. Dat ze zich zo druk maakt om dingen waar ze nu nog helemaal niet mee bezig hoeft te zijn.

Blijf nog maar even kind, lieve Lola. Bewaar die zorgen maar voor mama.

Hopelijk is het een fase

Ik vind het zo zielig voor haar en ook best lastig hoe ik haar hier het beste mee kan helpen. Ik kan er niet zoals bij een standaard kinderziektes even een zalfje op smeren. Ik wil haar serieus nemen en zo goed mogelijk helpen zodat ze zich veilig voelt. Ik probeer haar daarom vooral gerust te stellen en het gevoel te geven dat ik er voor haar ben en ze alles tegen mij mag vertellen. Hopelijk helpt dat en is het een fase waar ze snel weer uit komt. Arm mopje.

Hebben jouw kinderen het ook wel eens over de dood en zijn ze daar ook bang voor? Heb jij tips voor mij hoe ik Lola kan helpen?

Misschien vind je onderstaande ook wel leuk

8 Reacties

  • Beantwoord Kristel Gubbels-Daemen 31 oktober 2018 at 06:43

    Bij ons is nog niet zo lang geleden een goede vriend overleden nog veel te jong. Het zoontje zit in de klas van mijn oudste dochter. Dit heeft ook bij onze dochter wat los gemaakt. Wij doen ook troosten en erover praten. Ik denk dat je het goed doet

  • Beantwoord Marieke
    Twitter:
    31 oktober 2018 at 07:08

    Herkenbaar! Giulia kan ineens vanuit het niets gaan huilen, omdat ze haar broer zo gaat missen als hij doodgaat. Of omdat ze ouwe Opa ineens vreselijk mist, die zij zich nauwelijks kan herinneren.
    Ik hoop ook dat het een fase is, want het is wel echt heel erg sneu!
    Marieke recently posted…Help!! Mijn kind heeft driftbuienMy Profile

  • Beantwoord Elvira 31 oktober 2018 at 07:39

    Hoi,
    Heel erg herkenbaar. Onze dochter (nu 6 jaar) heeft dat ook sinds 3 a 4 jarige leeftijd. En dit onderwerp komt jaarlijks een aantal keren voor…
    Nu was het maandagavond voor het slapen gaan: mijn dochter moest huilen en bij de vraag waarom ze moest huilen zei ze:” ik wil ook niet als ik oud ben stoppen met leven…” ze was totaal in paniek. Ik zou ook eigenlijk wel tips willen krijgen troosten en bij haar blijven tot ze slaapt helpt wel mar ik vindt het zo sneu dat zo een ji nu kind daar zorgen over maakt. Zo heeft ze dat met alles. Ze maakt zich snel zorgen en stelt veel levensvragen… zo moeilijk dat ik daar af en toe geen antwoord op weet en dat we dat moeten googlen.
    Sterkte met jullie kleine meid. Ik lees met je mee voor tips.

  • Beantwoord Laura
    Twitter:
    31 oktober 2018 at 07:52

    Hier heeft mijn oudste het gehad rond een jaar of 5. Hij was bang dat ik dood zou gaan. Ik heb het daar dus ook met andere ouders over gehad en kreeg het advies om te vertellen dat ik nooit dood zou gaan of pas als ik heel oud zou zijn. En dat vond ik niet goed voelen. Enerzijds omdat ik het gevoel had te liegen, anderzijds omdat hij vaak in het ziekenhuis komt en daar ook het nodige had meegemaakt. Onder andere verhalen gehoord van ouders die hun pasgeboren baby verloren waren.

    Ik heb hem toen verteld dat iedereen dood gaat maar dat we niet weten wanneer. Dat ik hoopte dat we nog heel lang samen zouden zijn omdat ik nog heel veel leuke dingen met hem wilde doen. Als ik dan toch een keertje dood zou gaan ( hopelijk als ik heel oud zou zijn ) dan zou hij superveel mooie herinneringen hebben aan mij. Hij zou ook verdrietig zijn, dat zeker, maar hopelijk wel met een glimlach terug denken aan me.

    En ik ben blij dat ik het zo gedaan heb want een paar jaar geleden kreeg een vader van een kleuter achter de basisschool een hartaanval en dat hebben een aantal kinderen gezien.

    Nu is Damiën 12. Elke ochtend krijg ik een kus en knuffel van hem. Ook als hij thuis komt uit school en als hij gaat slapen. Over de dood hebben we het soms. Als er iemand om ons heen sterft ( mens of dier ) dan is het natuurlijk weer heel actueel maar ik merk dat hij het goed kan plaatsen. Het gemis is er en daar mogen we verdrietig om zijn. Maar hij accepteert ook dat dit het leven is en kan makkelijker door gaan.

  • Beantwoord Daenelia 31 oktober 2018 at 11:26

    Verdriet is normaal.
    Zo. Laat haar dat ervaren op haar manier, en maak er geen drama van 🙂 Je kunt haar niet beschermen voor al het verdriet wat haar nog te wachten staat. Ik zou je een lijstje kunnen geven van alles, alles, wat haar pijn gaat doen. Is het niet beter dat ze daar nu, veilig bij jou, met verdriet kan ‘oefenen’? Over zorgen die voor haar echt niet zo zwaar zijn als jij nu denkt?
    Laat haar lekker verdrietig zijn. Wijs aan wat reële zorgen zijn, en wat niet. Laat haar zien dat de dood bestaat (duh) maar dat het leven altijd doorgaat, ook zonder ons. En dat het uiteindelijk wel goed komt.
    Het komt ook goed. Altijd. Maar pijn en verdriet horen daar bij.
    Net als lachen.

  • Beantwoord Monique
    Twitter:
    31 oktober 2018 at 16:18

    Ach arm meisje.. Hoop voor je dat dit inderdaad een fase is en ze er snel doorheen is.

    Mijn jongste is nog te jong om hiermee bezig te zijn. De oudste twee hebben deze angst niet zo heel erg gehad. Waar ze wel heel erg bang voor zijn geweest is dat mensen in hun omgeving dood zouden gaan. Ik lag op een gegeven moment in het ziekenhuis voor een kleine ingreep. Toen ik weer thuis was, hoorde ik dat ze bang waren dat ik niet meer thuis zou komen en dat ik dood zou gaan. Gelukkig heb ik ze op het hart kunnen drukken dat ik dat voorlopig nog niet van plan ben…

  • Beantwoord wendy 1 november 2018 at 06:47

    Ik heb misschien wel een tip bij dromen en slaapwandelen. Iemand kreeg laatst de tip van het consultatiebureau om voor het slapen gaan een soort dagboekje bij te houden. En samen op te schrijven wat er die dag was gebeurt. Door het op te schrijven en erover te praten. Schijnen ze dingen die gebeuren beter te verwerken en zo ook minder te dromen en te slaapwandelen. Misschien heb je er iets aan.

  • Beantwoord Lori (Mama's Jungle) 3 november 2018 at 09:36

    Ik zou er hier over praten en zeggen dat de dood ook spannend, eng en onbekend kan zijn (in het kader van negatieve gevoelens mogen er ook zijn). Dat daarom juist het leven zo bijzonder is en ik dankbaar ben voor elke dag die ik samen met haar doorbreng. Ik zou zelf ook kiezen voor eerlijkheid. Dat in principe je dood gaat als je heel heel oud bent, maar je weet het nooit. En over de dood heb ik wel eens gezegd: niemand weet wat daarna is. Dus eigenlijk mag je zelf kiezen om iets moois te fantaseren. Vervelend dat Lola zo verdrietig is. Wel goed onderwerp om idd eens over na te denken.
    Lori (Mama’s Jungle) recently posted…Pompoen cakejes met pecannoten, appelstukjes en rozijnen (gezonde variant cakejesrecept)My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge