Kids Mommy Stuff Persoonlijk school

Lola’s eerste schooldag – hoe ging het?

8 mei 2018
Gisteren was de dag die altijd zo ver weg leek. Een dag die ook nog onverwachts eerder kwam. Lola’s eerste schooldag. Speciaal voor Lola nam ik vrij van mijn werk, zodat ik haar rustig zelf kon brengen en ophalen. Dit was Lola’s eerste schooldag vanuit mijn ogen.
Onrustig nachtje

Na een onrustige nacht waarin Lola vaak wakker werd, ging om half 8 de wekker. Vandaag is de grote dag. Mijn oudste kind gaat vanaf vandaag naar de basisschool. Say what? Vierde ik niet vorige maand nog haar eerste verjaardag? Ik kon er niet meer onderuit. Gaan met die banaan. Nog even volhouden tot je thuis bent, Jans… dan mogen de emoties lossss.

We kleedden ons aan zoals altijd en niemand sprak het woord “school” uit. Volgens mij was Lola even vergeten dat dit een hele belangrijke dag voor haar was. Eenmaal beneden vertelde ik dat ik een verrassing voor haar had. Zodra ze haar rugzak en broodtrommel zag staan straalde ze van oor tot oor en wist ze meteen weer welke dag het was. “Ik ga naar schooollll vandaagggg!” Helemaal hyper at ze haar ontbijt en was ze nog nooit zo vroeg klaar om te vertrekken.

“ik ga vandaag naar de basisschool”

Omdat Coco vandaag wat langzamer was én de meiden nog ingesmeerd moesten worden met zonnebrandcrème, vertrokken we toch nog een beetje aan de late kant. Lola wilde zelf lopen mét haar rugzak op haar rug (vol met spullen en volle drinkflessen – iets met “kan ik zelluf, mama”). Ik roep namelijk al een tijdje dat wanneer Lola 4 jaar is, ze niet meer in de kinderwagen hoeft te zitten. Voor haar gevoel is ze al vier, dus vandaag was de dag om zelf te lopen. Super stoer liep ze met grote stappen naar school. “Nee, ik hoef geen handje, mama”. Pas toen we dichterbij kwamen voelde ik haar handje de mijne vastpakken.

Daar gaat ze…

Als eerste brachten we met zijn allen Coco naar het kinderdagverblijf (in hetzelfde gebouw als Lola’s basisschool). Trots vertelde Lola bij binnenkomst “ik ga vandaag naar de basisschool”, tegen iedereen die we tegenkwamen. Zo schattig, hihi. Nog vlug een knuffel voor Coco en toen was het eindelijk zo ver. Lola mocht naar school.

Waterige ogen

Lola liep in een vrolijk drafje over het schoolplein naar de hoofdingang. Daar werden we opgewacht op de adjunct-directeur van de school. Na een korte begroeting wilde Lola graag naar binnen en liep ze direct naar haar eigen klasje. Zelf hing ze haar tas en vest op aan haar eigen haakje. “Kijk, papa, ik heb een bloem”, zei ze, terwijl ze de bloemensticker aanwees bij haar haakje op de kapstok. In de klas waren al zo’n 8 andere kindjes (haar klasje bestaat uit maar 11 kinderen). Ook haar vriendje van het kinderdagverblijf, die 1 dag ouder is, was er al. Dat was een fijn weerzien. Even acclimatiseren.

Lola’s klas zit vol met spinnen 😉

Lola’s nieuwe juf vroeg haar of ze er zin in had en Lola zei van wel. “Ik ga al mijn boterhammen opeten, ook de korstjes”, vertelde ze stoer. “Dat is heel goed van jou, Lola”, zei de juf. “Dan kun je later goed fluiten”. Het ijs was gebroken. Terwijl de meeste kinderen met klei begonnen te spelen liep Lola nog een beetje verdwaald rond. Ze wist niet zo goed wat ze wilde doen. Ineens zag ik dat haar oogjes rood en waterig waren. De angst in haar ogen en het trillende lipje vertelden mij dat ik meteen moest handelen. Even sterk blijven Jans, en afleiding zoeken. Ik nam haar mee naar het bord met pictogrammen. “Kom, dan gaan we kijken op de picto’s wat je allemaal gaat doen vandaag”, zei ik. Daar stemde ze mee in. Op de picto’s bekeken we samen hoe Lola’s dag er uit zou zien. Dit gaf haar meteen wat meer hou vast en rust.

Een traantje wegpinken

Ze besloot om in de leeshoek boekjes te gaan lezen. Lezen vindt ze heerlijk, dus dat was wel een goed idee. De juf zag dat Lola het wat “moeilijker” had en vroeg of ze bij de juf op schoot samen een boekje wilde lezen. Haar antwoord was kort maar krachtig; “nee”. Ok, dat was duidelijk. Papa vond het een mooi moment om afscheid te nemen. Ik gaf haar nog een kus en vertelde haar dat ik haar die middag weer op zou komen halen. Ik wenste haar veel plezier en nam vlug afscheid. Ik durfde haar niet meer aan te kijken en zag dat alle andere kindjes aan één tafel samen zaten te kleien. Dat voelde best een beetje dubbel. Maar gelukkig viel het mee en was het geen dramatisch afscheid.

Samen met vriendlief liep ik naar huis. Ik voelde al vrij snel een brok in mijn keel, maar wilde deze nog heel even vasthouden tot thuis. Daar heb ik toch wel even een traantje of twee weggepinkt. Vriendlief begreep er niet zoveel van. Ik legde hem uit dat het gewoon alle emoties zijn van deze hele periode. Ons kleine meisje, die nu toch echt al naar de grote school gaat. Een nieuwe, en zo’n andere fase. Een fase waar ik toch ook best wel tegenop zag. Al die tijd ben ik enthousiast gebleven, vooral voor Lola. Nu mocht ik eindelijk even mijn gevoelens de vrije loop geven.

Newbie op het schoolplein

Ik had verwacht dat ik de hele ochtend moest bijkomen, maar dat viel reuze mee. Ik genoot van mijn vrije dag, draaide wasjes, poetste het huis en dacht af en toe aan Lola. Aan wat ze op dat moment aan het doen was. Zou het allemaal goed gaan? Zou ze net zo’n heimwee hebben als ik, toen ik haar leeftijd had? Dat kan ik mij nu nog herinneren. Misschien vind ik het daarom wel zo dubbel.

Om drie uur was het tijd om Lola op te halen uit school. Eigenlijk gaat ze op maandag naar de buitenschoolse opvang, maar dat vond ik iets te veel voor de allereerste dag. Daarom was ik ook thuis gebleven. Toen ik op het schoolplein aan kwam stonden er al tientallen papa’s en mama’s te wachten. Toen besefte ik mij dat ik hier ook de newbie ben. Ik wist dus nog niet bij wie ik kon gaan staan. Dus stond ik daar, “helemaal alleen”, met mijn witte T-Shirt met daarop de tekst “raising happiness” er op. Ik zag wel verschillende “wie is dat dan??” blikken. Behoorlijk ongemakkelijk, maar ik bleef lekker stoer staan.

“Mamaaaaaa!”

Al snel kwamen de kleuterklasjes één voor één in nette rijtjes de school uit samen met hun juf. Ook dit tafereel was nieuw voor mij. Wel een slim en overzichtelijk systeem. De kinderen uit Lola’s klasje moesten ook echt tegen de juf zeggen “ik zie mijn mama/papa”, voordat ze mochten weglopen. Ik zag Lola’s gezichtje zoekend rondkijken naar alle papa’s en mama’s. Toen onze blikken elkaar kruisten verscheen haar mooie glimlach en hoorde ik een hele blije “mamaaaaaa!”. Een gevoel van trots voelde ik als een warme golf door mijn hele lichaam. Ik liep naar haar toe en meteen zei ze tegen haar juf, “ik zie mijn mama!”.

Ik kreeg een knuffel van Lola, terwijl ze zei;”het was een fijne eerste schooldag.” Wat fijn! We knuffelden even en ze vertelde “Ik heb al mijn boterhammen opgegeten mama, en ook mijn appel. En ik heb wel vijf keer buiten gespeeld!” “Zeg je nog even dankjewel tegen de juf”, vroeg ik. Dus dat deed ze. Terwijl we samen naar huis liepen vertelde ze over wat ze allemaal gedaan had op school. Dat ze in een kringetje moest zitten en dat ze toen één keer moest huilen. Want dat vond ze “gek”. Ook de andere kindjes waren ook een beetje “gek”. Al snel kwam ik er achter dat ze bedoelde dat de kindjes “nieuw” waren. Verder was het heel erg leuk en had ze heel veel zin in morgen.

Een mooi begin van een nieuwe fase

De rest van de middag heb ik haar lekker op de bank gezet om TV te kijken. Dat wilde ze het liefst. Daarna haalden we samen Coco op bij het kinderdagverblijf, waar ze nogmaals vertelde dat ze naar school was geweest. Na het eten, wassen, poetsen en lezen ging ze meteen lekker slapen. Zo fijn. Zeker na vannacht.

Dat was een mooie eerste schooldag. Ik hoop dat ze zo enthousiast blijft en snel haar draai zal vinden op school. En ik trouwens ook. Ik ben benieuwd! Voor vandaag ben ik helemaal tevreden. Het was een mooi begin van deze nieuwe fase.

Hoe was de eerste schooldag bij jouw kind(eren)? Hoe heb jij deze zelf dag ervaren?

 

Misschien vind je onderstaande ook wel leuk

5 Reacties

  • Beantwoord Daenelia 8 mei 2018 at 09:31

    Ik merk dat ik me toch wel heel erg met Lola identificeer, in de zin dat ik me echt meer ‘kind’ voel XD. Mijn herinneringen aan mijn eerste dag op de basisschool (ik was een van de eerste die naar de basisschool ging: daarvoor heette het ‘lagere school’) kwamen helder terug. Het was mijn opa die me bracht. Mijn ouders werkten allebei. Mijn opa was trouwens geweldig en heel betrokken bij school. Ik weet nog dat ik heel hard huilde toen opa wegliep… en 5 minuten later was ik aan het spelen en lachen bij de waterbak. Daardoor dacht mijn opa dat ik de hele dag verdrietig was geweest en dat was absoluut niet zo! Ik vond het geweldig. Zowel het spelen met andere kinderen, letters leren, zelf spelen of tekenen.
    Het was heerlijk op de montessori basisschool: ik mocht zelf bepalen wat ik deed. Af en toe pakte de juf een boek om voor te lezen. Soms hadden we een 20 minuten ‘klassikaal’ les, waarna we weer lekker mochten doen wat we wilden. Jemig. Het was eigenlijk best een awesome tijd…

  • Beantwoord Laura 8 mei 2018 at 09:47

    Wat leuk om dit eens te lezen vanuit de andere kant. Ik ben juf van groep 1 dus ik weet hoe spannend dit is voor zowel kinderen als de ouders!
    Laura recently posted…Veilig & verantwoord zonnen met Lovea SuncareMy Profile

  • Beantwoord Jessica 8 mei 2018 at 11:32

    Mijn dochter gaat pas over een half jaar naar school maar jeetje jouw blog geeft me een brok in de keel. Dat wordt nog wat als ik zelf straks op haar eerste schooldag sta.

    Wat heerlijk dat ze het positief heeft ervaren, een mooi begin van haar schoolloopbaan!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge