Baby Adventures My Adventures Personal

Met spoed naar de huisarts

24 januari 2017
Soms loopt je dag iets anders dan je verwacht. Je gaat nietsvermoedend naar je werk terwijl je kinderen fijn op het kinderdagverblijf zitten te spelen. En een paar uur later word je gebeld door het kinderdagverblijf en zit je ineens thuis met je baby op schoot. Gisteren was zo’n dag…

De dag begon zoals iedere maandag. Ik stond op, gaf Coco haar dagelijkse portie moedermelk en pakte haar daarna lekker warm in om naar het kinderdagverblijf te gaan. Ondertussen kamde ik Lola’s haren en hielp haar met haar jas en sjaal. Papa bracht de dames naar school en ik kon zelf vlug nog even ontbijten. Dag moppieeeesss, tot vanavond!

Nietsvermoedend fietste ik naar mijn werk toe met de verwachting daar vandaag extra lang te blijven omdat we ons jaarlijkse personeelsfeestje hadden. Ik had er net als ieder jaar weer ontzettend veel zin in. Ook wist ik dat we ook een gezellig avondprogramma hadden, dus zou ik pas thuiskomen wanneer de meiden al op bed lagen.

Dat liep dus even anders…

Toen ik op mijn gemakje op mijn werk mijzelf aan het eind van de ochtend installeerde om te gaan kolven (ja…dat moet ook gebeuren helaas) zag ik dat ik gebeld werd door een onbekend lokaal nummer. Ik wilde opnemen, maar dat lukte niet. Sinds een paar dagen heeft mijn telefoon kuren, waardoor ik niet op kan nemen. (Enorm handig zoals je begrijpt!) Toch besloot ik met de vaste telefoon die voor mij stond terug te bellen en tot mijn verbazing kreeg ik een van Coco’s leidsters van het kinderdagverblijf aan de lijn.

Dat is geen goed nieuws…

Ze belde mij om even te overleggen over Coco’s situatie. Ik dacht, ze zal wel weer verkouden zijn of zo….maar het was dit keer toch net even wat anders. Coco had een hele lage temperatuur (max 36*C) en haar handjes én voetjes waren beiden mega opgezwollen, fel rood en zelfs blauw. *mijn hart stond even stil* …rustig blijven, rustig blijven…

o neeeee

o neeeee

Er zijn nog 14 wachtenden voor u

Wat nu te doen? Ze hadden dit nog nooit eerder gezien en Coco was erg onrustig. Of ik haar naar de spoedpost wilde brengen of in ieder geval even wilde overleggen met de huisarts. Ik besloot direct de huisarts en vriendlief te bellen om te kijken hoe of wat we moesten doen. Ondertussen zat ik (al kolvend) mega gespannen in de stress te Whatsappen en sms-en naar vriendlief omdat ik hem niet te pakken kreeg met de vaste telefoonlijn. Mijn mobiel kon niet bellen, dus dat was ook heeeeeeel erg handig. Aaaaaahhhh. Bij de dokter had ik maar liefst 14 (GR#@!&%$) wachtenden voor mij in de rij staan via de telefoon (wat trouwens ALTIJD zo is, echt zó irritant en slecht vind ik dat!).

20170101-Fotoshoot-JanskeNL-057

nog 14 wachtenden voor u….*zucht*

Ik kreeg dus geen dokter en geen vriendlief te pakken. Coco had weet-ik-het-waar last van en ik wilde het liefst NU naar haar toe. Helaas had ik geen auto om haar zelf naar de dokter te brengen dus móest ik vriendlief te pakken zien te krijgen om hem te sturen. Na pas een half uur (wat voelde als drie dagen) kreeg ik hem eindelijk te pakken. Eerst moest ik naar het door mijzelf ingesproken keuzemenu van zijn werk luisteren om hem eindelijk te spreken. Zijn telefoon lag nog in zijn auto…*zucht*…(mannen!…)

Super balen, maar ik zat met mijn gedachten al in het ziekenhuis met een doodzieke baby op mijn schoot.

Uiteindelijk nam hij het van mij over, belde hij (optie 1 – spoed!) terug naar de huisarts. Ook belde hij naar het kinderdagverblijf en vertrok hij direct van zijn werk naar Coco om haar mee naar de dokter te nemen. Ondertussen melde ik mij maar af voor het personeelsfeestje. Super balen, maar ik zat met mijn gedachten al in het ziekenhuis met een doodzieke baby op mijn schoot.

Gelukkig kon mijn collegaatje voor mij het laatste uurtje overnemen voordat het personeelsfeestje begon en zorgde ik dat alles “klaar stond” voor de rest van de middag. Ondertussen zat vriendlief al met Coco in de wachtkamer van de dokter en Appte hij mij wat foto’s van haar door. Ze zag er gelukkig normaal uit, al zag haar voetje er wel vuurrood uit en was het helemaal opgezwollen.

Hier was haar voetje gelukkig al wat minder dik en rood/blauw

Wie had dat gedacht toen ik vanmorgen uit mijn bedje stapte.

Zenuwachtig wachtte ik op mijn collega en op nieuws van vriendlief die inmiddels bij de dokter binnen zat. Na zijn bezoekje belde hij meteen. Coco had waarschijnlijk óf een allergische reactie op kou óf op iets anders (maar daar komen we dan bij een volgende keer pas achter). Gelukkig werd het inmiddels al stukken minder en het was niets om ons zorgen over te maken.

Wat een opluchting! Wat een ontlading! Ik fietste zo snel ik kon naar huis en kon niet wachten om mijn kleine meisje vast te houden. Wat waren we allebei geschrokken en was vond ik het moeilijk dat ik vriendlief niet kon bereiken. Pffff…Er kwamen toch echt even wat traantjes van de opluchting en ontlading…We waren zo enorm opgelucht dat het waarschijnlijk “gewoon” door de kou kwam.

Coco slaapt op het kinderdagverblijf in een zomerslaapzakje en de slaapkamer was vrij frisjes vandaag. Waarschijnlijk kwam het daardoor. Ik bestelde dus meteen een dikke warme winterslaapzak online zodat ze vanaf de volgende keer het niet meer koud heeft.

Wat het nou precies was??

Wat het nou precies was??

Hopelijk was het dat en kwam het niet door iets anders. Aan het eind van de middag waren haar handjes en voetjes niet meer rood/blauw, alleen nog wat opgezwollen. Ook had ze inmiddels een temperatuur van 37,4*C.

Gelukkig was het loos alarm en leek het erger dan het was, maar jeetje wat waren we geschrokken! Wie had dat gedacht toen ik vanmorgen nietsvermoedend uit mijn bedje stapte.

Heb jij ook wel eens zo’n “verrassend” telefoontje gehad van het kinderdagverblijf? 

 

Spread the love

You Might Also Like

  • Karin 24 januari 2017 at 06:42

    Jeetje wat schrikken! Ook al blijkt het achteraf mee te vallen, dat weet je op het moment van het telefoontje niet dus kan me indenken wat er allemaal door je heen schiet!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:06

      Nou, ik had al allerlei scenario’s bedacht…brrr

  • Marije 24 januari 2017 at 06:59

    Pfff dat is schrikken zeg! En dat je dan ook je vent niet kunt bereiken, ellendig! Gelukkig viel het uiteindelijk mee!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:06

      wat een timing ook echt hè?!

  • mama van dijk 24 januari 2017 at 07:49

    ohhh meid wat schrikken!!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:08

      ik ben inmiddels bekomen van de schrik en heb dochterlief al extra veel geknuffeld…(en haar verteld dat ze ons niet meer zo mag laten schrikken 😉 )

  • Marieke 24 januari 2017 at 08:07

    Jeetje schrikken zeg! Gelukkig liep het goed af!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:09

      Inderdaad! Gelukkig maar 🙂

  • Nicole 24 januari 2017 at 08:20

    Pff ik val in herhaling maar wat lijkt me dat schrikken!!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:09

      Nou hè…pfff…echt niet grappig.

  • Stefanie 24 januari 2017 at 09:57

    Wat schrikken zeg! Gelukkig viel het mee!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:09

      Gelukkig wel 🙂

  • Leonie van Mil 24 januari 2017 at 10:01

    Oh wat schrikken! Gelukkig met een goede afloop. Ik heb gelukkig nooit zo’n telefoontje gekregen van het KDV.

    • Janske 24 januari 2017 at 21:10

      Houden zo 😉

  • Rory 24 januari 2017 at 10:07

    Mila ging nooit naar het kinderdagverblijf maar ik kan mij voorstellen dat je jezelf rot schrikt als je zo’n telefoontje krijgt. Het positieve is dat ze wel heel goed op je kindje letten. Dat is fijn. Gelukkig een goede afloop want ik begon met schrik te lezen.

    • Janske 24 januari 2017 at 21:11

      Ze heeft inderdaad hele fijne leidsters die alle kindjes goed in de gaten houden.

  • Anita 24 januari 2017 at 10:32

    Goed gehandeld van het kdv maar wat schrik je dan inderdaad! En zeker wanneer je telefoon het dan begeeft en je niemand te pakken krijgt!

    • Janske 24 januari 2017 at 21:11

      Inderdaad. Ze handelen altijd wel goed vind ik…dat is wel een fijn idee!

  • Anja 24 januari 2017 at 12:59

    Dat is schrikken. Niet op kinderdagverblijf meegemaakt, wel van school gebeld dat dochterlief flauw is gevallen.

    • Janske 24 januari 2017 at 21:12

      Jeetje, dat lijkt me ook ontzettend eng zeg!

  • Kelly 24 januari 2017 at 20:50

    Oei schrikken zeg!!
    ik had het met mijn zoontje ook een keer toen hij een paar maanden oud was ik werd ook gebeld dat zijn been en voet echt vuur rood was maar de huisarts zei toen ook “waarschijnlijk niet veel aan de hand” gelukkig ook nooit meer gehad…
    Hopelijk blijft het voor jullie ook bij dit ene incident

    • Janske 24 januari 2017 at 21:12

      oh, misschien was het wel hetzelfde? Ik hoop het ook!

  • Jessica 24 januari 2017 at 21:50

    Jeetje wat onwijs schrikken! Ik wist niet dat kindjes een reactie kunnen krijgen op te koud… Gelukkig is het nu goed met haar, maar wat schrik je dan.

    • Janske 25 januari 2017 at 08:33

      Ik ook niet. ..

  • Monique 24 januari 2017 at 23:16

    Jeetje meis, dat moet schrikken zijn geweest! En waarom is het toch altijd zo dat je je vent niet kunt bereiken als er zoiets aan de hand is?

    • Janske 25 januari 2017 at 08:34

      Nou hè. .wat een timing ?

  • Nicole 25 januari 2017 at 00:42

    Gelukkig nog nooit gebeld door de gastouder, maar ik zou me de pleuris schrikken van zo’n bericht!!! Heb ook nog nooit gehoord van zoiets. Wel goed om te weten! X

    • Janske 25 januari 2017 at 08:34

      Ik zat ook echt even te shaken!

  • Marian B 25 januari 2017 at 13:13

    Kan me voorstellen dat je erg geschrokken bent, gelukkig gaat het weer goed met Coco!

    • Janske 27 januari 2017 at 20:26

      Inderdaad! Gelukkig wel! Pfffff…

  • Nathalie 26 januari 2017 at 20:54

    Dat was vooral schrikken dus!
    Jeetje… gelukkig nooit zulke telefoontjes van PSZ of de oppas gehad, wel een keertje een handje verbrand bij familie 🙁

    • Janske 27 januari 2017 at 20:27

      Ow, wat verschrikkelijk! Dat lijkt mij ook zo erg!

  • Zoë-Amber 28 januari 2017 at 10:41

    Oef, die foto van dat voetje!

    Dan zou ik ook in paniek raken gok ik!

    • Janske 28 januari 2017 at 10:58

      echt hè?! Bij deze foto was het al grotendeels weggetrokken…ik zou ook enorm schrikken als ik dit zou zien…